Historyczne nity to małe nity wykonane z drewna lub miękkiego materiału, a ich metalowy trzon może być przodkiem nitu, jaki znamy dzisiaj.
Nie ma wątpliwości, że jest to metoda znanych połączeń metalowych, sięgająca czasów stosowania kowalnego metalu, na przykład: w epoce brązu Egipcjanie nitowali sześć drewnianych korpusów wachlarzy na zewnątrz rowkowanych kół za pomocą nitów, a Grecy z powodzeniem odlewali duże posągi z brązu, a następnie nitowali części. W 1916 r. brytyjska firma produkująca samoloty H. Kiedy V. White uzyskuje opatentowany nit zrywalny, który można nitować z jednej strony, trudno się spodziewać, że nit ten będzie powszechnie stosowany dzisiaj.
Od lotnictwa, przez maszyny biurowe i elektronikę, po wyposażenie placów zabaw, ten nit zrywalny stał się obecnie skuteczną i solidną metodą łączenia mechanicznego. Nity drążone zostały wynalezione głównie do produkcji lub konserwacji narzędzi dla koni. Nie było do końca jasne, kiedy dokładnie wynaleziono nit drążony, ale sprzęt ten został wynaleziony w IX lub X wieku.
Koń do nitowania, podobnie jak podkowa z gwoździami, uwolnił niewolników od ciężkiej pracy, a nity dały początek wielu ważnym wynalazkom, takim jak żelazne szczypce dla miedziarzy i hutników oraz owce i nożyczki. Powszechnie stosowane są nity typu R, nity wachlarzowe, nity rdzeniowe, nity trójdzielne, nity półokrągłe, nity płaskie, nity półpuste, nity pełne, nity z łbem stożkowym, nity rdzeniowe, nity puste, które są zwykle używane do łączenia nitowanych części z ich własną deformacją. Na ogół mniej niż 8 mm przy nitowaniu na zimno, większe niż rozmiar przy stosowaniu nitowania termicznego. Istnieją jednak wyjątki, takie jak tabliczki znamionowe na niektórych zamkach, które są nitowane przez interferencję nitu i otworu korpusu zamka.
Czas publikacji: 26-11-2020